Dossier voetzorg en ouderen

Praktijkervaringen van voetzorgverleners.

Opmerkingen gedeeld in de ProVoet enquête. Hieronder nemen we geselecteerde opmerkingen zoals ze in de enquête
zijn gemaakt in de meeste gevallen letterlijk over.

klik hier om de ervaringen van uw collegas lezen

Het samenwerken en erkend worden door de zorginstellingen en de thuiszorg en de de podoloog en de huisarts zou mijns inziens nog beter kunnen. Zolang wij nog ingeschaald worden zoals tijdens de corona lockdown onder de kappers en schoonheidssector is er nog geen erkenning van onze expertise. En dat is heel heel erg jammer.

Ik betrek zelf personeel ook bij de behandeling, laat ze bij problemen meekijken door de loep en laat ze meedenken. Inmiddels weten ze me goed te vinden en hoor ik bij het interieur 😉Hier heb ik veel tijd in geïnvesteerd en dat werpt zijn vruchten af. Ze weten heel goed dat ik liever 10x voor niets wordt gebeld of benaderd dan 1x te weinig en dat maakt het voor verzorgenden ook laagdrempeliger om contact op te nemen.

Ik vind het nu een hele vervelende tijd, de narigheid die ik net weer opgeknapt had na de vorige lockdown begint nu weer van voor af aan, Onbegrijpelijk dat we vergeleken worden met nagelstyliste s of werken met een cosmetische voet. Dit is nu alweer 7 weken. Ik word platgebeld door de oudjes en ze begrijpen er niets van want ze hebben ZERE voeten en dan moet ik komen. Maar ik mag niet!!!!!!

Voor ik als pedicure begon heb ik in de ouderenzorg gewerkt, deze ervaring kan ik nu goed gebruiken. Ca 80% van mijn cliënten zijn 65+. Ik heb veel gehad aan de bijscholing die ik de afgelopen jaren heb gevolgd. Bijna mijn opleiding tot MP afgerond. Ik werk met veel plezier bij de ouderen zowel in de thuissituatie als in een zorginstelling. Ik heb een goed contact zowel met de thuiszorgmedewerkers als met de zorgmedewerkers in de instelling. Ook heb ik een goed contact met een aantal podotherapeuten en POH. Ik vind het belangrijk om met een grote groep zorgmedewerkers contact te hebben, je kan elkaar ondersteunen en hierdoor een goede samenwerking voor het welzijn van de cliënt.

Er wordt te weinig stil gestaan over het functioneren van oudere mensen. Je moet affiniteit hebben met hen om het geduld op te kunnen brengen om deze groep te behandelen. Zeer veel tijd en energie investeren voor de behandelingen. ( en alles er om heen) Het kost je extra veel tijd bij het inschrijven van een nieuwe cliënt, vaak achter je geld aan, afspraken die worden vergeten, bij binnenkomst moeten ze nog van alles en nog wat doen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit zijn zaken waar veel collega’s geen zin in hebben maar ooh wat is dit jammer want je krijgt er zoveel voor terug.

Ik betrek zelf personeel ook bij de behandeling, laat ze bij problemen meekijken door de loep en laat ze meedenken. Inmiddels weten ze me goed te vinden en hoor ik bij het interieur 😉 Hier heb ik veel tijd in geïnvesteerd en dat werpt zijn vruchten af. Ze weten heel goed dat ik liever 10x voor niets wordt gebeld of benaderd dan 1x te weinig en dat maakt het voor verzorgenden ook laagdrempeliger om contact op te nemen.

Ik heb meestal contact, als dat niet met mijn cliënten gaat, met de familie. Dan weet ik zeker dat er snel actie wordt ondernomen. Ook in het verzorgingshuis heb ik meestal familie als aanspreekpunt. Zeker in corona tijd is het fijn als zij mij op de hoogte houden of ik hun familielid mag/ kan behandelen. Ik ben geen vaste pedicure in een verzorgingshuis, vaak behandelde ik deze cliënten daarvoor in hun eigen huis en ben met hun meegegaan. Dat vinden zij prettig.

Mijn ervaring is dat info over patiënten niet gegeven mogen worden aan mij omdat ik volgens hun avg een buitenstaander ben, ook al heb ik een contract met de instellingen hebben cliënten/contactpersonen ook op mijn avg een goedkeuring gegeven voor onderling overleg. verpleging/arts wil wel meewerken maar organisatie beroept zich op AVG. Dus vechten tegen bierkaaien.

Ik werk alleen ambulant. Het komt voor dat cliënten naar een zorgcentra verhuizen en op verzoek van de familie ga ik dan mee. Dit werkt prettig en ik kan mijn eigen werkwijze en tarief hanteren. Mocht er iets zijn heb ik altijd contact met de familie maar ook wel met het verplegend personeel. Ik ervaar hier geen weerstand in. Het enige lastige is, is dat het ergonomisch niet goed geregeld is. Ik zou per zorginstelling wel een pedicurestoel willen zien omdat de cliënten die hier noodgedwongen naar toe moeten verhuizen nagenoeg altijd (fysiek) zwaardere zorg nodig hebben.

De communicatie in de instelling begint vorm te krijgen, ik heb zelf een voorstel gedaan om na een werkdag de eventuele problemen en of bevindingen/tips te bespreken. Die worden dan ook opgeschreven zodat iedereen die in kan zien van de zorg. In de cursussen / webinars die ik volg voor mijn KRP punten zoek ik Webinars op die aansluiten op mijn werk, zodoende krijg ik meer kennis van bv de oudere/dementerende/ cliënt en hun specifieke veranderingen/problemen.

10 jaar geleden kon ik het melden (weet niet meer hoe en waar) (gemeente??) als ik ernstige problemen(verwaarlozing) signaleerde bij ouderen cliënten zodat er thuiszorghulp geregeld kon worden. Ik heb toen een paar keer een cliënt aangemeld en deze hebben hulp gekregen. Nu weet ik niet of dat er nog steeds is? Het zou fijn zijn als daar duidelijkheid in kwam. Zodat wij als pedicure een meldpunt hebben. Ik kom nog wel eens een schrijnend geval tegen waar nog steeds geen thuiszorg komt.

Ik vind het vaak moeilijk om met zorgverleners afspraken te maken. Mijn ervaring is dat het wel wordt gerapporteerd maar dit wordt niet altijd teruggelezen. Daarbij ligt het eraan wie de cliënt verzorgt de een is duidelijker wat meer begaan met de cliënt.

Je doet tijdens je opleiding kennis op en het echt opdoen van ervaring doe je in de praktijk. Je komt altijd iets tegen wat je niet in je opleiding hebt gehad. Zoveel mensen, zoveel voeten.

Als je je zelf positief opstelt kun je veel voor elkaar krijgen en blijf overleggen dan gaat het vaak goed van beide kanten blijf een luisterend oor houden

Thuiszorg verleners luisteren soms wel. Dit kon je niet invullen. Ze lopen zelf ook over met hun werk.

De samenwerking met zorg is perfect vooral in het verzorgingstehuis waar ik elke week 1 dag werk. Wel zou ik meer info willen over de omgang en aanpak om met Alzheimer en ouderen om te kunnen gaan. Weet hoe ik met zulke voeten om moet gaan maar meer de psyche en hoe ik daar beste op kan reageren.

Het geleerde van opleidingen is niet voldoende om een behandeling altijd goed en veilig te kunnen doen vooral niet bij cliënten met dementie; hierbij is het toch echt noodzakelijk dat je wat meer empathie hebt en ook wat meer kennis van dementie en hoe je het beste kunt handelen in de verschillende fases die dementie kent.

Aangezien ikzelf werkzaam ben geweest in de oudere zorg, vind ik dit een voordeel met het omgaan met mijn cliënten in het verpleeghuis maar ook in de thuissituatie. Meer verdieping in de belevingsgerichte zorg bij cliënten met dementie is een pre voor de pedicure in deze tijd. Dan kun je ook mede hierdoor goede voetverzorging toe passen, bij deze cliënten

Als er in de basisopleiding voldoende aandacht wordt besteed, heeft een pedicure wie alleen basis wil doen ook genoeg kennis om oudere klanten goed te behandelen, door de basisopleiding steeds meer uit te kleden brengt dit op de lange duur schaden aan bij deze groep, iets wat toch zeker niet de intentie kan zijn

Ik heb alleen vragen met betrekking over het coronavirus omdat ik niet mag werken vanwege contact beroep. Maar mijn cliënte krijgen pijn en last van hun voeten omdat zij dit zelf niet kunnen verzorgen.

In mijn opleiding tot pedicure is niet echt ingegaan op de cliënt, louter voeten.

Als ik geen contact krijg met een klant zoekt ik een contactpersoon dit werkt altijd goed. Ik zou graag tips hebben over werkhouding en tips over materiaal voor ambulant werken

Ik heb bijna 25 jaar in de verstandelijk gehandicaptenzorg gewerkt waardoor ik een grote affiniteit heb met dementerende oudere en oudere algemeen

Het is jammer dat er niet een centraal orgaan is dat jou als hulpverlener verder kan helpen als je vindt dat iemand hulp nodig heeft i.v.m. vereenzaming e.d. Gelukkig zijn er tegenwoordig loketten binnen gemeenten maar dan nog balanceer je als pedicure steeds op een randje van wat wel en niet mag. Terwijl je als buurvrouw wel mag doorgeven aan een dergelijk loket dat er hulp verleend moet gaan worden. Communicatie tussen pedicure en huisartsen zou meer aandacht aan besteed mogen worden, zeker richting huisartsen.

De meeste thuiszorgbureaus hebben alleen nog maar een digitaal patiënten dossier. Als pedicure kan je hier geen notities in maken. Ik heb het gevoel dat zowel bij zorginstellingen als bij thuiszorgbureaus, er niet aan het belang, de kennis en de professionaliteit van de pedicure wordt gedacht. Advies geven aan oudere wordt vaak niet begrepen, communicatie met thuiszorg is vaak moeilijk. Ook advies dat je geeft aan verzorgende in zorginstellingen wordt vaak niet serieus genomen. Verzorgende vinden vaak dat ze het beter weten dan wij, ze nemen behandel-/verzorgadviezen niet altijd aan, met alle gevolgen van dien.

De praktijk is altijd anders dan wat er in het boek geschreven staat. Daar moet je rekening mee houden. Oudere mensen in de thuissituatie kost meer tijd en geduld, maar het geeft ook voldoening. Over het algemeen zijn ze erg dankbaar.