aanmelden congres 27 maart>

Bij de uitnodiging voor het congres: Voetzorg bij ouderen in een instelling of die thuiszorg ontvangen hebben de leden van ProVoet een enquête ontvangen. Er zijn al over de 500 compleet ingevulde enquêtes ingezonden. De resultaten van deze enquête wordt door een redactie team geanalyseerd. Zij zullen knelpunten die door branche wordt weergegeven zodanig voorbereiden dat deze tijdens het congres naar voren gebracht kunnen worden en gezamenlijk naar een oplossingen wordt gezocht.

Eenzelfde soort enquête is verstuurd naar een grote groep (thuis)zorgverleners. De resultaten hiervan zullen ook worden meegenomen in de analyse door het redactie team.

Een enquête onder podotherapeuten is in voorbereiding.

Hieronder leest u reacties van ProVoet leden:

In de antwoorden voor de zorginstelling miste ik de volgende optie: ik word gedoogd en mijn aanbevelingen worden via de dochter van mijn cliënt doorgegeven en soms wel/soms niet opgevolgd.

Het grootste aantal thuiswonende ouderen tot op zeer hoge leeftijd (90 plus) bezoekt zelfstandig de pedicure. Een beperkter aantal verblijft in een instelling of ontvangt noodgedwongen door verminderde mobiliteit ambulante voetzorg. Kennis over de psychische kant van zowel het normale als pathologische verouderingsproces is belangrijk voor zowel basispedicures als voor medisch pedicures zodat de professionele communicatie daarop aangepast kan worden.

Sommige vragen zijn te summier. Er kunnen bij vragen meerdere antwoorden zijn. Bijvoorbeeld: Hoe communiceer je het meest met zorgverleners? Per e-mail Via de cliënt Via het patiëntboek waarin alle zorg omschreven wordt Mondeling Hier kunnen meerdere antwoorden zijn. Dit komt ook bij meerdere vragen voor.

Bij de voetzorg voor ouderen heb ik veel aan mijn levenservaring, en mijn inlevingsvermogen. Voor jonge mensen denk ik dat er in de opleiding meer aandacht zou moeten zijn voor de ervaring vanuit de praktijk. Dus meer praktijk in de vorm van stage. En minder nadruk op het maken van bv het bedrijfsplan binnen de opleiding.

Ik heb geen ondersteuning nodig bij mensen met bijv dementie. Ik kan heel goed met deze doelgroep omgaan. Gezien mijn schouderklachten in het verleden mag ik van mijn huisarts geen steunkousen meer aan en/of uit trekken.

Zou beter contact moeten zijn met de instellingen, zij weten niet wat het inhoudt pedicure en dat ze dat ook serieus moeten nemen.

Het samenwerken en erkend worden door de zorginstellingen en de thuiszorg en de de podoloog en de huisarts zou mijns inziens nog beter kunnen. Zolang wij nog ingeschaald worden zoals tijdens de corona lockdown onder de kappers en schoonheidssector is er nog geen erkenning van onze expertise. En dat is heel heel erg jammer.

Voor ik als pedicure begon heb ik in de ouderenzorg gewerkt, deze ervaring kan ik nu goed gebruiken. Ca 80% van mijn cliënten zijn 65+. Ik heb veel gehad aan de bijscholing die ik de afgelopen jaren heb gevolgd. Bijna mijn opleiding tot MP afgerond. Ik werk met veel plezier bij de ouderen zowel in de thuissituatie als in een zorginstelling. Ik heb een goed contact zowel met de thuiszorgmedewerkers als met de zorgmedewerkers in de instelling. Ook heb ik een goed contact met een aantal podotherapeuten en POH. Ik vind het belangrijk om met een grote groep zorgmedewerkers contact te hebben, je kan elkaar ondersteunen en hierdoor een goede samenwerking voor het welzijn van de cliënt.

Ik vind het nu een hele vervelende tijd, de narigheid die ik net weer opgeknapt had na de vorige lockdown begint nu weer van voor af aan, Onbegrijpelijk dat we vergeleken worden met nagelstyliste s of werken met een cosmetische voet. Dit is nu alweer 7 weken. Ik word platgebeld door de oudjes en ze begrijpen er niets van want ze hebben ZERE voeten en dan moet ik komen. Maar ik mag niet!!!!!!

Ik betrek zelf personeel ook bij de behandeling, laat ze bij problemen meekijken door de loep en laat ze meedenken. Inmiddels weten ze me goed te vinden en hoor ik bij het interieur 😉 Hier heb ik veel tijd in geïnvesteerd en dat werpt zijn vruchten af. Ze weten heel goed dat ik liever 10x voor niets wordt gebeld of benaderd dan 1x te weinig en dat maakt het voor verzorgenden ook laagdrempeliger om contact op te nemen.

Ik heb meestal contact, als dat niet met mijn cliënten gaat, met de familie. Dan weet ik zeker dat er snel actie wordt ondernomen. Ook in het verzorgingshuis heb ik meestal familie als aanspreekpunt. Zeker in corona tijd is het fijn als zij mij op de hoogte houden of ik hun familielid mag/ kan behandelen. Ik ben geen vaste pedicure in een verzorgingshuis, vaak behandelde ik deze cliënten daarvoor in hun eigen huis en ben met hun meegegaan. Dat vinden zij prettig.

Ik werk alleen ambulant. Het komt voor dat cliënten naar een zorgcentra verhuizen en op verzoek van de familie ga ik dan mee. Dit werkt prettig en ik kan mijn eigen werkwijze en tarief hanteren. Mocht er iets zijn heb ik altijd contact met de familie maar ook wel met het verplegend personeel. Ik ervaar hier geen weerstand in. Het enige lastige is, is dat het ergonomisch niet goed geregeld is. Ik zou per zorginstelling wel een pedicurestoel willen zien omdat de cliënten die hier noodgedwongen naar toe moeten verhuizen nagenoeg altijd (fysiek) zwaardere zorg nodig hebben.

Als pedicure plus werk ik al 11 jaar op een gesloten afdeling in een tehuis. Communicatie is daar top! Verder werk ik naast mijn eigen praktijk aan huis ook ambulant bij cliënten bij ons in het dorp. De lijntjes zijn kort, ken veel mensen van thuiszorg, huisartsen en familie van cliënten. Over het algemeen dus positieve ervaringen.

Mijn ervaring is dat info over patiënte niet gegeven mogen worden aan mij omdat ik volgens hun avg een buitenstaander ben, ook al heb ik een contract met de instellingen hebben cliënten/contactpersonen ook op mijn avg een goedkeuring gegeven voor onderling overleg. verpleging/arts wil wel meewerken maar organisatie beroept zich op AVG. Dus vechten tegen bierkaaien.

Ik vind het vaak moeilijk om met zorgverleners afspraken te maken. Mijn ervaring is dat het wel wordt gerapporteerd maar dit wordt niet altijd teruggelezen. Daarbij ligt het eraan wie de cliënt verzorgt de een is duidelijker wat meer begaan met de cliënt

Je doet tijdens je opleiding kennis op en het echt opdoen van ervaring doe je in de praktijk. Je komt altijd iets tegen wat je niet in je opleiding hebt gehad. Zoveel mensen, zoveel voeten.

Als je je zelf positief opstelt kun je veel voor elkaar krijgen en blijf overleggen dan gaat het vaak goed van beide kanten blijf een luisterend oor houden

Thuiszorg verleners luisteren soms wel. Dit kon je niet invullen. Ze lopen zelf ook over met hun werk.

De samenwerking met zorg is perfect vooral in het verzorgingstehuis waar ik elke week 1 dag werk. Wel zou ik meer info willen over de omgang en aanpak om met Alzheimer en ouderen om te kunnen gaan. Weet hoe ik met zulke voeten om moet gaan maar meer de psyche en hoe ik daar beste op kan reageren.

De communicatie in de instelling begint vorm te krijgen, ik heb zelf een voorstel gedaan om na een werkdag de eventuele problemen en of bevindingen/tips te bespreken. Die worden dan ook opgeschreven zodat iedereen die in kan zien van de zorg. In de cursussen / webinars die ik volg voor mijn KRP punten zoek ik Webinars op die aansluiten op mijn werk, zodoende krijg ik meer kennis van bv de oudere/dementerende/ cliënt en hun specifieke veranderingen/problemen.

Het geleerde van opleidingen is niet voldoende om een behandeling altijd goed en veilig te kunnen doen vooral niet bij cliënten met dementie; hierbij is het toch echt noodzakelijk dat je wat meer empathie hebt en ook wat meer kennis van dementie en hoe je het beste kunt handelen in de verschillende fases die dementie kent.

In mijn opleiding tot pedicure is niet echt ingegaan op de cliënt, louter voeten.

Aangezien ikzelf werkzaam ben geweest in de oudere zorg, vind ik dit een voordeel met het omgaan met mijn cliënten in het verpleeghuis maar ook in de thuissituatie. Meer verdieping in de belevingsgerichte zorg bij cliënten met dementie is een pre voor de pedicure in deze tijd. Dan kun je ook mede hierdoor goede voetverzorging toe passen, bij deze cliënten.

Ik heb alleen vagen met betrekking over het coronavirus omdat ik niet mag werken vanwege contact beroep. Maar mijn cliënte krijgen pijn en last van hun voeten omdat zij dit zelf niet kunnen verzorgen.

Als ik geen contact krijg met een klant zoekt ik een contactpersoon dit werkt altijd goed

Ik zou graag tips hebben over werkhouding en tips over materiaal voor ambulant werken

Als er in de basisopleiding voldoende aandacht wordt besteed, heeft een pedicure wie alleen basis wil doen ook genoeg kennis om oudere klanten goed te behandelen, door de basisopleiding steeds meer uit te kleden brengt dit op de lange duur schaden aan bij deze groep, iets wat toch zeker niet de intentie kan zijn

Ik heb bijna 25 jaar in de verstandelijk gehandicaptenzorg gewerkt waardoor ik een grote affiniteit heb met dementerende oudere en oudere algemeen

10 jaar geleden kon ik het melden (weet niet meer hoe en waar) (gemeente??) als ik ernstige problemen(verwaarlozing) signaleerde bij ouderen cliënten zodat er thuiszorghulp geregeld kon worden. Ik heb toen een paar keer een cliënt aangemeld en deze hebben hulp gekregen. Nu weet ik niet of dat er nog steeds is? Het zou fijn zijn als daar duidelijkheid in kwam. Zodat wij als pedicure een meldpunt hebben. Ik kom nog wel eens een schrijnend geval tegen waar nog steeds geen thuiszorg komt.

Wr wordt te weinig stil gestaan over het functioneren van oudere mensen. Je moet affiniteit hebben met hen om het geduld op te kunnen brengen om deze groep te behandelen. Zeer veel tijd en energie investeren voor de behandelingen. ( en alles er om heen) Het kost je extra veel tijd bij het inschrijven van een nieuwe cliënt, vaak achter je geld aan, afspraken die worden vergeten, bij binnenkomst moeten ze nog van alles en nog wat doen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit zijn zaken waar veel collega’s geen zin in hebben maar ooh wat is dit jammer want je krijgt er zoveel voor terug.

Het is jammer dat er niet een centraal orgaan is dat jou als hulpverlener verder kan helpen als je vindt dat iemand hulp nodig heeft i.v.m. vereenzaming e.d. Gelukkig zijn er tegenwoordig loketten binnen gemeenten maar dan nog balanceer je als pedicure steeds op een randje van wat wel en niet mag. Terwijl je als buurvrouw wel mag doorgeven aan een dergelijk loket dat er hulp verleend moet gaan worden. Communicatie tussen pedicure en huisartsen zou meer aandacht aan besteed mogen worden, zeker richting huisartsen.

De meeste thuiszorgbureaus hebben alleen nog maar een digitaal patiënten dossier. Als pedicure kan je hier geen notities in maken. Ik heb het gevoel dat zowel bij zorginstellingen als bij thuiszorgbureaus, er niet aan het belang, de kennis en de professionaliteit van de pedicure wordt gedacht. Advies geven aan oudere wordt vaak niet begrepen, communicatie met thuiszorg is vaak moeilijk. Ook advies dat je geeft aan verzorgende in zorginstellingen wordt vaak niet serieus genomen. Verzorgende vinden vaak dat ze het beter weten dan wij, ze nemen behandel-/verzorgadviezen niet altijd aan, met alle gevolgen van dien.

De praktijk is altijd anders dan wat er in het boek geschreven staat. Daar moet je rekening mee houden. Oudere mensen in de thuissituatie kost meer tijd en geduld, maar het geeft ook voldoening. Over het algemeen zijn ze erg dankbaar.

Omdat ik zelf bij de thuiszorg werk, weet ik,dat het niet mogelijk is om al vroeg alle klanten aan gekleed te hebben. Een grote groep gaat naar de dagbesteding. Die hebben voorrang. Advies voor alle pedicures. Begin in deze situaties in de middaguren . Want ook om 12.00 u staat warm eten klaar. Door werkdruk is het niet mogelijk om ook voor kapper en pedicures klanten vroeg te verzorgen. Mondige klanten vragen toch ook voorkeurstemmen. Die honoreren we ook.

Wanneer een oudere cliënt alleen woont. Algemeen achteruit gaat maar nog wel zelfstandig naar de praktijk kan komen. Is er geen hulp aanwezig de voeten bijvoorbeeld goed te drogen, crème gebruiken, orthese dragen etc. Ook vinden de cliënten en patiënten dat ze het zelf goed bijhouden en zo. Vaak is het prettig met een familielid te communiceren. Wanneer de cliënt dit niet nodig vindt is het inschakelen van wat voor hulp of overleg lastig. Ook heb ik eens ervaren in de voetzorg bij een patiënt die thuiswonend was dat de kinderen ook niet wisten wat te doen en de ouder maar moeizaam tot niet konden up en om verschillende reden.

Ik vind de verzorging van voeten van ouderen een vak apart! Ik heb veel in de praktijk geleerd, door ervaring. Contact met familie van de klant vind ik belangrijk. Want de thuiszorgmedewerker zie/spreek ik vaak niet en in een verzorgingstehuis heeft het personeel vaak geen tijd of interesse. De meeste problemen aan de voeten van ouderen ontstaan overigens door verkeerd schoeisel. Daardoor is het vaak “dweilen met de kraan open”. Ondanks mijn advies aan de klant en/of familie lukt het vaak niet om ze te overtuigen van het nut. Of men komt alsnog met “verkeerde” schoenen thuis.

De vragenlijst geeft niet goed weer hoe de praktijk is voor mij. Ik heb zelf 17 jaren in een instelling en de thuiszorg gewerkt en daardoor een goed inzicht. Over het algemeen gaat de communicatie goed en met het oog op AVG via een beschermde app. De zorg heeft te weinig inzicht wat de pedicure precies doet, waardoor daar de stagnatie al begint m.i. Vaak kom je onverwacht met een moeilijke situatie bij cliënt en ben je afhankelijk wie er bereikbaar is en wat de cliënt kan/wil. Daarbij komt ook nog eens je planning onder druk helaas. En dan hebben we het nog niet over de cliënt/familie zelf gehad. Denk daarbij aan Inzicht, Cognitief vermogen, Motivatie, Zelfredzaamheid, Sociale omgeving, enz. Daarbovenop het verantwoordelijkheidsgevoel van de pedicure, kan de situatie behoorlijk ingewikkeld maken. Hoe we voeten moeten verzorgen leren we in de opleiding, maar de rest is vaak een kwestie van ervaring opdoen, soms helaas met schade en schande zeggen wij dan. Ik zie daarom in bijscholing of congres graag veel meer diepgang ipv weer die basiskennis waarover ik laatst ook al een webinar heb gevolgd. Misschien onderscheid voor beginners en gevorderden. Ik kan zo nog een tijdje doorgaan, maar hoop dat het duidelijk is wat ik wil zeggen? Hartelijk dank voor deze gelegenheid om het te kunnen spuien (positief bedoeld).

Tijdens mijn opleidingen heb ik een lange tijd meegelopen/geholpen bij verschillende instellingen en salons. Een soort van stage dus eigenlijk die ik voor mij zelf heb gecreëerd. Ik verdiende er niet veel mee maar heb in al die jaren wel erg veel geleerd. Ik zou dit echt iedereen aanraden.

Als er bijzonderheden zijn kan ik altijd iemand van de instelling informeren. Lukt het niet mondeling dan schrijf ik een e-mail . Ik werk zelfstandig kom in verschillende instellingen en in thuissituaties en meestal heb ik een e-mailadres van een familielid die de financiën voor de cliënt regelt. Ik heb in het verleden de opleiding tot ziekenverzorgende gevolgd (1978 t/m 1988 ) werkzaam geweest. Veel ervaring met ouderen opgedaan.

Je wordt in het verpleeghuis niet op de hoogte gesteld van veranderingen tav hun eigen coronabeleid, als cliënten er niet zijn, bezoek hebben of overlijden dan hoor je dit niet. Dit hoor je pas als je voor deur staat. Heel vervelend.

Ik heb een ambulate praktijk. Ik kom in verschillende zorg instellingen en ook in thuissituaties. Mij valt op dat er veel onderlinge verschillen zijn. Wat op een plek goed geregeld is is soms ergens anders helemaal niet geregeld. Je moet als pedicure stevig in je schoenen staan en op je strepen staan om gehoord te worden. Is eenmaal gebleken dat wat je te melden hebt waardevol is, dan wordt het makkelijker.

Bij patiënten met kwetsbare voeten of DM patiënten met laag risico zie ik heel vaak dat er tussen de tenen niet droog wordt gemaakt. Dit moet ik echt soms meerdere malen aangeven. Door thuiszorg wordt ook niet altijd adequaat gereageerd bij een verwaarloosde voet waardoor als je voor het eerst bij zo’n persoon terecht komt de verbazing vaak groot is. Gebrek aan tijd voor de thuiszorg? Ook schiet de kennis vooral bij kwetsbare voeten bij de thuiszorg echt tekort.

Ik ben op zoek naar een bijscholing ,in de loop der jaren zijn er toch bepaalde handelingen en inzichten veranderd ! Die moet ik uitvinden dmv naar een collega te gaan !

Een speciale ruimte om pedicurebehandelingen uit te voeren ontbreekt vaak in instellingen, dit zou een pre moeten zijn in zorginstellingen. Altijd vechten om een beschikbare ruimte !

Ik werk zeker met ouderen, mijn oudste is 101 Bij iedereen is het anders Soms communiceren met een klein team van thuiszorg werkt beter en soms met familie

Mijn ervaring als verpleegkundige is mede waardevol voor de zorgverlening

Ik kom uit sociaal cultureel werk en gehandicaptenzorg en weet de weg in de zorg en aandoeningen bij de ouderen. Ik zou voorstellen om een tweespoor te bewerkstellen en te gaan ontwikkelen als provoet. Een, die heet : voetverzorging (cosmetisch) en (medisch) pedicure met specialisaties. Hierdoor breng je het beroep van pedicure naar een hoger level. En misschien krijgen we dan wel erkenning bij de politiek. Bovendien wordt het koren van het kaft gescheiden via online (erkende) cursussen en praktijken. Er komen meer ouderen in onze samenleving en de golf van diabetische voet bij een jonger publiek komt er ook aan. Hopelijk kan ik zo ook mijn steentje bijdragen.

Ik huur een eigen ruimte in een zorginstelling maar heb gemerkt dat in de loop van de jaren de bewoners steeds moeilijker te behandelen zijn. Zelfstandig wonende ouderen zijn er steeds minder, die er wonen zijn steeds hulpbehoevender. Ook neemt het aantal dementerende toe. Beide groepen hebben specifieke begeleiding nodig. Ik denk dat een pedicure erg inventief en lichamelijk in zeer goede conditie moet zijn om dit langdurig te kunnen volhouden. Het is slopend voor je rug (veel mensen zitten in een rolstoel, liggen op bed of moeten op hun kamer geholpen worden) en je moet erg flexibel zijn omdat dementerenden zo hun nukken en slechte dagen hebben waarop je moet kunnen inspelen. Iemand die denkt dat pedicure een luxe beroep van uiterlijke verzorging is moet eens komen kijken in een zorginstelling.

De zorginstelling waar ik voor werk als zzp-er met een contract ben ik zeer tevreden mee. Communicatie verloopt meestal goed. Adviezen gaan samen in overleg met de PVK =praktijkverpleegkundige van het huis. Nu in deze corona zien zij wel degelijk dat de voetzorg moet blijven doorgaan met alle beschermende middelen daarbij die we ook van het huis krijgen aangeboden. Voor deze instelling krijgen wij de handschoenen , schorten en alcohol altijd van het huis geleverd. Ik werk voor 7 afdelingen voor dit huis zowel somatiek als PG en verpleeghuisbewoners zzp-5 en 6

Communicatie met derden kost energie maar het lukt wel als je rechtstreeks een gesprek aan gaat met de organisatie. Probleem blijft dat de zorgmedewerksters niet veel tijd hebben en niet geïnformeerd worden over de afspraken tussen zorgkantoor en de pedicure.

De kennis van de basis scholing vind ik niet voldoende om de oudere voet te behandelen daarom ook bijscholingen gedaan.

Naast het pedicure werk, werk ik als verzorgende !G in een instelling met dementerende ouderen en ouderen met geestelijke problemen. Hierdoor heb ik een bredere kennis wat betreft de oudere voet. Dat komt mij goed van pas in het pedicure werk.

Graag tijdens het congres op 27 maart ook aandacht voor de wet WLZ in verzorgingstehuizen. Dus uitleg over de wet, wanneer wel/niet enz.

Ik ben zelf ook verzorgende IG, later de opleiding tot pedicure gedaan, en in mijn taakomschrijving staat dat ik als gediplomeerd pedicure alle voeten verzorg bij ons in het huis(16 bewoners, particuliere instelling)

Na mijn opleiding tot verpleegkundige ben ik jaren werkzaam geweest in de thuiszorg en heb ik veel ervaring opgedaan met het werken met ouderen en het verzorgen van de ouder wordende voet. In de opleiding tot (medisch) pedicure wordt hier helaas veel te weinig aandacht aan besteedt.

Graag nog meer informatie hoe om te gaan met demente bejaarden.

Er moet in de opleiding meer aandacht besteed worden aan de communicatie met de zorg als ook aan de diverse ziektes zoals Alzheimer. De kennis die ik heb opgedaan is voldoende niet ruim voldoende.

Ik werk het meest op verzoek van de cliënten zelf. Het is maar zelden dat de thuiszorg medewerker contact met mij opneemt om een afspraak te maken. Wanneer er bijzonderheden zijn waar hulp of extra check’s van de thuiszorgmedewerker nodig is schrijf ik dit in het zorgdossier. (al wordt dit niet altijd in dank afgenomen, wij horen daar niet in te schijven… Ik doe het wel zodat het tenmiste gelezen wordt.)

aanmelden congres 27 maart>